Wat het werken in groepen voor mij gedaan heeft.
Veel mensen vinden het spannend om zich in een groep te begeven. En dat is heel erg begrijpelijk. Het is spannend om je gevoelens te delen met anderen en dan ook nog in een groep mensen die je misschien niet kent. Zo begon ik ook. Elke keer weer opnieuw zenuwachtig voor het voorstelrondje. Altijd weer de angst dat ik het buitenbeentje van de groep zou zijn en geen aansluiting zou gaan vinden. Altijd weer de angst dat niemand mij aardig of leuk zou vinden.
En tóch doe ik het elke keer weer. En wat heeft mij dat veel gebracht. Het werken in groepen is krachtig omdat je er achter komt dat je helemaal niet zo alleen staat in je worstelingen en je pijn. Iedereen kent gevoelens van verdriet en onzekerheid. Er is niet zoveel unieks aan. En door dat in groepen te ervaren vindt er heling plaats. Pijn ontstaat in contact met anderen, maar heling ontstaat óók in contact met anderen.
Als homoseksuele man was ik altijd bang voor een omgeving met heteroseksuele mannen. Voor mij was dat de grootste onveiligheid die er kon bestaan. Dat was een stuk uit mijn jeugd. Opgroeien in een dorp waar praktisch iedereen slecht sprak over homo’s. En uiteindelijk ook verstoten worden uit de vriendengroep waar niet alleen mijn homosexualiteit ingewikkeld lag, maar ook authenticiteit niet gewaardeerd werd. Als je niet deed wat de groep vond dat je moest doen, dan lag je er uit. Grotere onveiligheid bestaat er bijna niet. Geen wonder dat ik later bang werd voor groepen mannen.
Een aantal jaren terug besloot ik dat ik echt iets wilde gaan doen aan die weerstand om mij in mannengroepen te begeven. Ik besloot om deel te gaan nemen aan retreats en mannencirkels. Ik wilde de leeuw in de ogen kijken om te zien of ik de pijn van vroeger kon gaan helen. En dat was een goede stap. Ik kwam nu in aanraking met mannen die wél veilig waren. Die mij niet gingen verstoten om wie ik écht ben. Ik leerde mannen kennen die het niet nodig hadden om homo’s uit te schelden om hun eigen mannelijkheid te bewijzen. Mannen die elkaar wel écht konden zien en toelaten. En dus kon ik die pijn langzaamaan gaan helen. Hoe mooi is dat? Dat had ik nooit kunnen doen in een stoel 1:1 met een coach of psycholoog. Dit kon alleen geheeld worden in groepen.
Het mannenwerk in cirkels heeft voor mij de grootste expansie gebracht. We delen veel gezamenlijke pijn. Veel mannen worstelen met dezelfde taboes en hetzelfde verdriet. Natuurlijk zijn er genoeg verschillen, maar er bestaat ook veel overlap. En juist die overlap zorgt voor herkenning en erkenning.
En dat is ook wat we met familieopstellingen doen. Een opstelling met poppetjes op tafel in een 1:1 opstelling kan heel goed werken en daar is niks mis mee. Maar het werken in een groep, dat doet iets totaal anders en is niet te vergelijken met 1:1 coaching. Je merkt het aan mijn enthousiasme. Het is práchtig!