Werkt manifesteren écht of is het een illusie?
Ik ga je uitleggen waarom ik niet meer in het commerciële verhaal rondom manifestatie geloof. Je ziet ze vast wel eens voorbij komen. De (online) goeroe’s die je gaan leren hoe jij je hele droomleven bij elkaar manifesteert. Meestal gaat het om een leven met extreem veel geld.
Worden deze influencers niet vooral rijk van het verkopen van cursussen? Verkopen ze een illusie?
Als het echt mogelijk is om je leven van a tot z te manifesteren dan zou iedereen een leven zonder pijn leven en iedereen zou financiële overvloed hebben. Waarom heeft niet iedereen dat dan? Zijn de meeste mensen dan zo slecht in manifesteren? Lang dacht ik van wel, maar mijn eigen blik hierop is behoorlijk gewijzigd.
Als je niet goed bent in manifesteren voelt het alsof je faalt. Het triggert je minderwaardigheidsgevoel als anderen wel succesvol manifesteren. Het laat mensen geloven dat alles in het leven maakbaar is en dat manifesteren een techniek is die je kan leren om te beheersen. Maar is dat wel echt zo eenvoudig?
Ons leven is ingericht op snel en gemakkelijk. Niks menselijks is mij vreemd, ik weet ook hoe heerlijk dat voelt. Allerlei vluchtwegen om niet te hoeven voelen wat er is, in het hier en nu.
Soms vind ik het leven niet zo leuk, soms voelt het leven erg pijnlijk. Soms zit het leven tegen. De huidige manifestatie hype komt op mij veel meer over als afleiding van pijn door middel van een snelle oplossing. Snelle oplossingen zijn eigenlijk altijd een illusie. Een toedekking.
Laat mij 2 voorbeelden aanhalen:
Als je financiële overvloed wilt manifesteren zonder een helder doel, voelt het uiteindelijk alsnog leeg. Comfort op je bankrekening willen zonder dat je met hart en ziel ergens aan werkt maakt niet werkelijk gelukkig. Het moet iets goedmaken.
Wil jij je ‘droompartner’ manifesteren omdat je het zat bent om alleen te zijn? Het is een opvulling van een leegte die niemand kan opvullen behalve jijzelf. Je manifesteert om een goed gevoel te krijgen. Maar snelle oplossingen zorgen voor kort geluk. Er zit geen duurzaamheid en voldoening in.
We houden onszelf graag voor de gek. Ik ben er zelf ook ingetrapt. Je wilt iets manifesteren en als het lukt dat haal je bevestiging uit het idee dat manifestatie bestaat. Je voelt jezelf ineens heel krachtig. Maar dan mislukt een manifestatie ineens en komt direct het excuus: het was niet voorbestemd. Of je zegt tegen jezelf dat je nog beter moet leren manifesteren en houdt de illusie in stand.
Ik heb het allemaal geprobeerd en er in geloofd. Toch kom ik tot de conclusie dat het gewoon niet werkt. Het laat je geloven dat je het leven onder controle hebt. Helaas is het leven hard en komt het regelmatig met weinig subtiliteit binnen op een onaangename manier. Dat kan je niet controleren. Het enige dat echt werkt is overgave aan het leven. En bij jezelf aanwezig blijven.
Ik geloof wel dat er een vorm van manifestatie bestaat. Alleen op een andere manier dan hoe het vaak gepresenteerd wordt. Als je een wens uitspreekt, dan wordt het resultaat je niet op een presenteerblaadje aangeboden. Er is geen tovenaar die langskomt om jou van een gemiddeld leven, naar je droomleven te toveren. Je moet zelf aan de slag. Uit je comfort stappen. Dat gaat gepaard met weerstand.
En als je dan in actie komt en je voelt dat je iets echt heel graag wilt. Waar focus je dan op? Uit wat ik zelf heb ervaren en geleerd kan je manifestatie behoefte vanuit verschillende intenties komen.
Een manifestatie die uit je hart komt is een innerlijk kompas dat spreekt. Het gaat in dit geval niet om het plaatje; geld, macht, veiligheid, bezit, buitenwereld. Het gaat bij een harts-manifestatie om een innerlijk brandend vlammetje die je vertelt welk pad het beste bij je past. Je wéét wat je te doen staat, maar vaak wordt het vermeden uit angst. Je voelt waar jouw hart sneller van gaat kloppen. Dat innerlijke vuurtje geeft je een heel schoon, helder en warm signaal over wat je te doen staat. Niet de hele route in één keer. In dit geval hoef je alleen maar je beweging te volgen en nauwelijks te manifesteren. Dit gaat uit van een bepaalde voorbestemdheid. Het pad wordt je stap voor stap gewezen.
Het is niet eens echt manifestatie, het is een beweging volgen. Jouw unieke pad. Als je (innerlijk) ‘ja’ zegt dan komt het als vanzelf in beweging. Als je het manifestatie wilt noemen, dan is er niet veel twijfel over wát je wilt manifesteren. Het voelt gewoon kloppend en zodra je de beweging volgt valt alles later op z’n plek.
Een ego-manifestatie zie ik als een manifestatie waar je veel voor moet forceren. Het is vaak een manifestatie die vanuit het (ongezonde) ego wordt gekozen. Het raakt meer aan een pijn. Bij deze vorm van manifesteren vul je een leegte. Het ego wil graag erkenning en (financiële) waardering halen. Je zal bij deze vorm van manifesteren tegen veel meer weerstand aanlopen. De uitdagingen kan je allemaal overwinnen maar het kost je ook veel. Waardoor alles meer negatieve energie kost. Het is een manifestatie die vaak gebouwd is op het creëren van een gevoel van veiligheid. De voldoening die je ervaart is van korte duur. Je moet weer door naar de volgende mijlpaal om het ego te vullen.
Het geeft niet als je jezelf af en toe voor de gek houdt. Ik kan het steeds makkelijker zien wanneer ik dat doe. Het is niet fout, het verdiept alleen maar. Het begint met bewustzijn. Wanneer je een weg inslaat voel je wel of het kloppend is of niet. En als het niet kloppend voelt, durf je dat dan ook te erkennen voor jezelf?
Durf je te volgen wat klopend voelt, ook als dat je uit comfort haalt? Het resultaat is zoveel meer vervullend dan je van te voren durft te verwachten.