Omarm alles dat je bent.

Wat zie jij wanneer je in de spiegel kijkt? Houd je van alle delen van jezelf?

Herken je jezelf in deze situatie? Er wordt een foto van je genomen en je weet exact hoe je moet kijken en gaan staan om te zorgen dat je er zo goed mogelijk uit ziet. Je weet welke hoek en welke blik het beste werkt voor jou. Het beeld dat je van jezelf creëert om tevreden over jezelf te kunnen zijn. Om je goed te voelen over jezelf. Dit is het beeld dat je wilt neerzetten naar de buitenwereld. Instagram staat er vol mee.

Ik ken dit maar al te goed. Ook ik heb me er meer dan eens aan schuldig gemaakt om een zo perfect mogelijk plaatje over mijzelf te creëren in foto’s. De rauwe, minder mooie hoeken en spontane momenten verdwijnen voor altijd in een mapje waar alleen ik ze zal zien. Of ik verwijder ze. De buitenwereld hoeft die kant van mij niet te zien. Ik wil hem zelf niet eens zien.

Foto’s zijn zo’n mooi voorbeeld over hoe we lelijk over onszelf praten. Hoe we onszelf naar beneden halen. En het staat ook symbool voor hoe we met onze innerlijke wereld omgaan. We praten negatief over onszelf. De perfectionist komt naar boven. We vinden van onszelf dat we meer perfect zouden moeten zijn. Al die anderen die we zien op straat zijn perfecter dan wijzelf. Niet zelden kijken we vooral naar de mensen die er in onze ogen beter uitzien dan wijzelf en vermijden hiermee het aannemen vann de realiteit.

We houden onszelf voor de gek. Het is een illusie dat anderen het allemaal perfecter en mooier voor elkaar hebben. En het is niet eens echt belangrijk. Je leeft niet andermans leven. Klinkt zo logisch hè? Maar ik heb mijzelf er talloze keren op betrapt dat ik een leven wil(de) leven dat helemaal niet mijn pad en mijn zielswens is. Het is het verhaal dat wij er over maken. Een overlevingsmechanisme. Het gaat niet over wat we allemaal nog aan onszelf moeten veranderen om gelukkiger met onszelf te kunnen zijn. Het gaat om het aannemen van wie en wat we zijn. In het hier en nu. Het omarmen van alles dat wij zijn. De mooie én minder mooie kanten. We zijn niet altijd alleen maar lief. We zijn soms ook gemeen. We zijn nooit alleen maar slachtoffer, we zijn ook dader. De eigenschappen waar we trots op zijn tonen we, maar de eigenschappen waar we minder trots op zijn, die onderdrukken en ontkennen we. En dat veroorzaakt problemen. Je ontkent een deel van jezelf en dat is zonde.

Altijd het ‘leuke’ gezelschap zijn is niet realistisch. Het zijn van de ‘nice guy’ put je uit. Wij mensen zullen elkaar altijd triggeren, onvermijdelijk. De pleaser is een overlever. Je ontneemt jezelf je authenticiteit. Het kost veel energie om delen van jezelf te verbergen.

Zelfs als we de foto’s verwijderen die we niet mooi vinden van onszelf verandert dat niks aan de realiteit. Het accepteren en kijken naar onszelf in alle delen die we zijn, dat is het enige dat ons verder helpt.